Brodawki wirusowe

Brodawki wirusowe to grudkowate zmiany wywołane przez wirusa brodawczaka ludzkiego (human papilloma virus – HPV), do zakażenia dochodzi przez kontakt bezpośredni, mliwe jest również samozakażenie na skutek rozdrapania występującej już brodawki. Objawem pierwotnym jest grudka o średnicy od kilku do kilkunastu milimetrów, o zabarwieniu zbliżonym do koloru skóry. Z czasem brodawki rozrastają się i rogowacieją, a ich powierzchnia staje się szorstka i nierówna. Zazwyczaj nie dają objawów bólowych. Mogą występować pojedynczo bądź w grupie, zdarza się, że zlewają się zajmując znaczny obszar skóry. 

Najczęściej zmiany zlokalizowane są na palcach rąk, wałach okołopaznokciowych oraz pod płytką paznokciową, a także na stopach. 

Szczególnym przypadkiem brodawek wirusowych, są przenoszone drogą płciową kłykciny kończyste, występujące na narządach płciowych oraz w okolicy odbytu, a także w jamie ustnej i gardle. 

Przyjmuje się, że co dziesiąta osoba jest zarażona wirusem brodawczaka. Szczególnie narażone są dzieci i młodzi dorośli oraz osoby z chorobami przebiegającymi z obniżeniem odporności, takimi jak AIDS, chłoniak, a także pacjenci leczeni immunosupresyjnie lub cierpiący na atopowe zapalenie skóry. 

 

Brodawki zwykłe
Brodawki zwykłe (verrucae vulgares) – grudki naskórkowe o nierównej hiperkeratotycznej powierzchni, mające kolor skóry i wielkość 5 – 10 mm. Mogą pojawiać się na palcach rąk, na wałach paznokciowych (verrucae periunguales), niekiedy pod płytką paznokciową (verrucae subunguales). Związane są z infekcją HPV-2, a także HPV-4 i HPV-7.
Brodawki stóp
Brodawki stóp (verrucae plantares) – występują na podeszwowej części stóp, mają szorstką powierzchnię i kolor skóry, mogą osiągać 1 – 2 cm wielkości. Są dwojakiego rodzaju: rozsiane, głębokie (myrmecia) lub bardziej powierzchowne, zlewające się w skupiska tworząc tzw. brodawki mozaikowe (ang. mosaic warts). Brodawki typu myrmecia często są bolesne i mogą utrudniać chodzenie. Czynnikiem wywołującym myrmecia jest wirus HPV-1, brodawki mozaikowe są wywołane przez HPV-2.
Brodawki płaskie
Brodawki płaskie (brodawki młodocianych, verrucae planae, verrucae juveniles) – lekko uwypuklone, o gładkiej powierzchni i wielkości kilku milimetrów, czasem przyjmują przebieg linijny w miejscu zadrapania (objaw Koebnera). Patogeneza brodawek płaskich wiąże się z wirusami HPV-3, rzadziej HPV-10, HPV-27 i HPV-28.
Brodawki przejściowe
– wykwity mające pewne cechy brodawek zwykłych (wyniosłe, o hiperkeratotycznej powierzchni) i brodawek płaskich (linijny układ, objawy stanu zapalnego). Wywoływane są przez typy wirusów HPV-10, HPV-27 i HPV-28; spotykane są przede wszystkim u chorych z obniżoną odpornością.
Epidermodysplasia verruciformis
Epidermodysplasia verruciformis czyli uogólnione zakażenie skóry, traktowane jako stan przedrakowy, mają wygląd brodawek płaskich, są jednakże rozlane na całym ciele, towarzyszą im plamy mające zabarwienie czerwone lub brunatne. Patogeneza schorzenia wiąże się z onkogennymi wirusami HPV-5, HPV-8 i HPV-14
Kłykciny kończyste

Kłykciny kończyste (brodawki płciowe, verrucae genitales, condyloma acuminata) są zmianami w kolorze ciała – mającymi kształt uszypułowanych grudek, są elastyczne i mają skłonność do zlewania i kalafiorowatego rozrostu. Przenoszone są drogą płciową i wywoływane przez wirusy HPV-6 oraz HPV-11. Najczęściej umiejscowione są na zewnętrznych narządach płciowych lub w okolicy odbytu, czasami w kanale odbytu. Rzadko mogą powstawać w pochwie lub na szyjce macicy. Występują bardzo często. Około 1-2% osób aktywnych seksualnie choruje na kłykciny. Najczęściej chorują osoby w wieku 20-30 lat. Kłykciny z reguły pojawiają się w kilka tygodni po kontakcie z osobą zarażoną. Zdarzają się zarażenia bezobjawowe – po kontakcie seksualnym z nosicielem wirusa HPV dochodzi do zarażenia nie dającego żadnych objawów zewnętrznych, ale osoba która staje się nosicielem  może zarażać innych partnerów.  Po infekcji, a przed wystąpieniem zmian w skórze chorzy mogą odczuwać pieczenie, swędzenie, przeczulicę.

Kłykciny rozpoznaje się najczęściej na podstawie ich charakterystycznego wyglądu. Ponieważ pacjent może być zarażony więcej niż jednym typem wirusa HPV,  u kobiet z kłykcinami kończystymi zaleca się badanie cytologiczne, by sprawdzić obecność nieprawidłowych komórek szyjki macicy, powstających wskutek zarażenia przez inne typy HPV, zarówno wysokiego jak i niskiego ryzyka rozwoju nowotworu.

Niestety, stosunkowo często dochodzi do nawrotu kłykcin kończystych po leczeniu zabiegowym. Odsetek nawrotów choroby sięga 90%. Dzieje się tak, ponieważ wirusy HPV, wywołujące kłykciny, mogą wciąż być obecne na błonach śluzowych narządów płciowych, a proces gojenia sprzyja aktywacji cyklu życiowego tego wirusa.

 

 

Możliwe jest samoistne ustąpienie zmian, ale najczęściej wymagają one intensywnego leczenia. Leczenie brodawek wirusowych bywa trudne, bardzo często dochodzi do nawrotu choroby. W związku z tym stosuje się różne metody leczenia, często łączy się farmakoterapię z zabiegami. Obecnie uznaje się, że laser CO2 jest jedną z najbardziej skutecznych metod leczenia zabiegowego.

Usunięcie laserem CO2 – zabieg polegający na odparowaniu zmienionej przez wirus skóry, wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym poprzez zastrzyk lub pokrycie kremem znieczulającym, na godzinę przed zabiegiem.
Po znieczuleniu, zmienioną skórę odparowuje się laserem CO2  i zakłada opatrunek. Rany goją się zazwyczaj w ciągu 7-14 dni, najczęściej nie pozostawiając blizny. Przy nawrotowych, dużych brodawkach, włącza się dodatkowe leczenie farmakologiczne.
Zaletą lasera CO2 jest precyzja z jaką wykonuje się zabieg i usuwa zmienioną przez wirus skórę, małe ryzyko pozostawienia szpecącej blizny, szybkość wykonania i bezkrwawość zabiegu oraz stosunkowo dobre gojenie.

Terapia fotodynamiczna PDT –   nowoczesna metoda usuwania i diagnozowania wielu zmian skórnych. Polega na aplikacji na leczoną zmianę substancji światłouczulającej, która osadza się w jej strukturach komórkowych, a następnie naświetleniu określoną długością światła, którego energia pochłaniana jest przez fotouczulacz. W trakcie naświetlania dochodzi do szeregu reakcji fizykochemicznych prowadzących do zniszczenia chorobowo zmienionych komórek.

Krioterapia – zabieg ograniczony obecnie do wąskiej grupy pacjentów, znacznie lepsze efekty daje laser CO2 .

Usunięcie chirurgiczne – w wyjątkowych przypadkach bardzo dużych brodawek wirusowych płciowych, konieczne jest wykonanie zabiegu usunięcia chirurgicznego, w znieczuleniu miejscowym a nawet przewodowym czy ogólnym.

Metody „chemiczne” – polegają na stopniowym chemicznym „wypalaniu” brodawek, przy zastosowaniu różnych substancji (najczęściej są to kwas mlekowy i kwas salicylowy) oraz jednoczesnym ich „rozmiękczaniu” za pomocą kąpieli w ciepłej wodzie. Podobne działanie ma azotan srebra, czyli tak zwany lapis. Minusem miejscowo stosowanych preparatów jest długotrwałość leczenia, podrażnienie okolicznej skóry wokół zmiany oraz częste nawroty.

W Epi-Centrum oferujemy usuwanie brodawek metodą laserową przy wykorzystaniu terapii fotodynamicznej PDT i lasera CO2.

zarezerwuj wizytę

CHCESZ ZAPISAĆ SIĘ NA WIZYTĘ?
REZERWUJ