Brodawki wirusowe

Brodawki hiperkeratotyczne czyli zrogowaciałe

Brodawki zwykłe (verrucae vulgares) – grudki naskórkowe o nierównej hiperkeratotycznej powierzchni, mające kolor skóry i wielkość 5 – 10 mm. Zlokalizowane są na palcach rąk, na wałach paznokciowych (verrucae periunguales), niekiedy pod płytką paznokciową (verrucae subunguales). Związane są z infekcją HPV-2, a także HPV-4 i HPV-7.

Brodawki stóp (verrucae plantares) – zlokalizowane na podeszwowej części stóp, mające szorstką powierzchnię i kolor skóry, mogące osiągać 1 – 2 cm wielkości. Są dwojakiego rodzaju: rozsiane, głębokie (myrmecia) lub bardziej powierzchowne, zlewające się w skupiska tworząc tzw. brodawki mozaikowe (ang. mosaic warts). Brodawki typu myrmecia często są bolesne i mogą utrudniać chodzenie. Czynnikiem wywołującym myrmecia jest wirus HPV-1, brodawki mozaikowe są wywołane przez HPV-2.

Brodawki płaskie (brodawki młodocianych, verrucae planae, verrucae juveniles) – lekko uwypuklone, o gładkiej powierzchni i wielkości kilku milimetrów, czasem przyjmują przebieg linijny w miejscu zadrapania (objaw Koebnera). Patogeneza brodawek płaskich wiąże się z wirusami HPV-3, rzadziej HPV-10,            HPV-27 i HPV-28.

Brodawki przejściowe – wykwity mające pewne cechy brodawek zwykłych (wyniosłe, o hiperkeratotycznej powierzchni) i brodawek płaskich (linijny układ, objawy stanu zapalnego). Wywoływane są przez typy wirusów HPV-10, HPV-27 i HPV-28; spotykane są przede wszystkim u chorych z obniżoną odpornością.

Epidermodysplasia verruciformis czyli uogólnione zakażenie skóry, traktowane jako stan przedrakowy, mają wygląd brodawek płaskich, są jednakże rozlane na całym ciele, towarzyszą im plamy mające zabarwienie czerwone lub brunatne. Patogeneza schorzenia wiąże się z onkogennymi wirusami HPV-5, HPV-8 i HPV-14.

Kłykciny kończyste (brodawki płciowe, verrucae genitales, condyloma acuminata) są zmianami w kolorze ciała – mającymi kształt uszypułowanych grudek, są elastyczne i mają skłonność do zlewania i kalafiorowatego rozrostu. Przenoszone są drogą płciową i wywoływane przez wirusy HPV-6 oraz HPV-11. Najczęściej umiejscowione są na zewnętrznych narządach płciowych lub w okolicy odbytu, czasami w kanale odbytu. Rzadko mogą powstawać           w pochwie lub na szyjce macicy. Występują bardzo często. Około 1-2% osób aktywnych seksualnie choruje na kłykciny. Najczęsciej chorują osoby w wieku 20-30 lat. Kłykciny z reguły pojawiają się w kilka tygodni po kontakcie z osobą zarażoną. Zdarza się, że dochodzi do zarażenia bezobjawowego – po kontakcie seksulanym z nosicielem wirusa HPV dochodzi do zarażenia nie dającego żadnych objawów zewnętrznych, ale osoba która staje się nosicielem  może zarażać innych partnerów.

Kłykciny rozpoznaje się najczęściej na podstawie ich charakterystycznego wyglądu. Ponieważ pacjent może być zarażony więcej niż jednym typem wirusa HPV,  u kobiet z kłykcinami kończystymi lekarz może  zlecić badanie cytologiczne, by sprawdzić obecność nieprawidłowych komórek szyjki macicy, powstających wskutkek zarażenia przez inne typy HPV, zarówno wysokiego jak i niskiego ryzyka rozwoju nowotworu.

Objawy

Po infekcji, przed wystąpieniem zmian w skórze chorzy odczuwają:

  • pieczenie
  • swędzenie
  • przeczulicę

Występowanie

Przyjmuje się, że nawet do 10% ludzkości zarażonych jest wirusem brodawczaka. Szczególnie narażone są dzieci       i młodzi dorośli, a także osoby z chorobami przebiegającymi z obniżeniem odporności, takimi jak AIDS, chłoniak, leczone immunosupresyjnie i cierpiące na atopowe zapalenie skóry.

Możliwe jest samoistne ustąpienie zmian, ale najczęściej wymagają one intensywnego leczenia. Niestety leczenie brodawek wirusowych bywa trudne, bardzo często dochodzi do nawrotu choroby. W związku z tym stosuje się różne metody leczenia, często łączy się farmakoterapię z zabiegami. Obecnie uznaje się, że laser CO2 jest jedną         z najbardziej skutecznych metod leczenia zabiegowego.

Laser CO2 – zabiegi polegające na usunięciu zmienionej przez wirus skóry, wykonywane  w znieczuleniu miejscowym poprzez zastrzyk lub pokrycie kremem  znieczulającym na godzinę przed zabiegiem.
Po znieczuleniu, zmienioną skórę odparowuje się laserem CO2  i zakłada opatrunek. Rany goją się w ciągu 7-14 dni, najczęściej nie pozostawiając blizny. Przy nawrotowych, dużych brodawkach, włącza się dodatkowe leczenie farmakologiczne.
Zaletą lasera CO2 jest precyzja z jaką wykonuje się zabieg i usuwa zmienioną przez wirus skórę, małe ryzyko pozostawienia szpecącej blizny, szybkość wykonania i bezkrwawość zabiegu, stosunkowo dobre gojenie.

Krioterapia – zabieg ograniczony obecnie do wąskiej grupy pacjentów, znacznie lepsze efekty daje laser CO2 .

Usunięcie chirurgiczne  – w wybranych przypadkach bardzo dużych zmian, konieczne jest wykonanie zabiegu chirurgicznego usunięcia kłykcin, w znieczuleniu miejscowym a nawet przewodowym czy ogólnym.

Metody „chemiczne” – polegające na stopniowym chemicznym „wypalaniu” brodawek, przy zastosowaniu różnych substancji (najczęściej zawierające kwas mlekowy, kwas salicylowy) oraz jednoczesnym ich „rozmiękczaniu” za pomocą kąpieli w ciepłej wodzie. Podobne działanie ma azotan srebra, czyli tak zwany lapis.

Minusem miejscowo stosowanych preparatów jest długotrwałość leczenia, podrażnienie okolicznej skóry wokół zmiany oraz częste nawroty.

Do nawrotu kłykcin kończystych po leczeniu dochodzi stosunkowo często. Odsetek nawrotów choroby sięga 90%. Dzieje się tak, ponieważ wirusy HPV, wywołujące kłykciny, mogą wciąż być obecne na błonach śluzowych narządów płciowych, a proces gojenia sprzyja aktywacji cyklu życiowego tego wirusa.

W Epi-Centrum oferujemy usuwanie brodawek metodą laserową przy wykorzystaniu lasera CO2.

www.klykcinykonczyste.pl

zarezerwuj wizytę

CHCESZ ZAPISAĆ SIĘ NA WIZYTĘ?
REZERWUJ